บทกลอน

             ๐ บุษบันเชยแข ๐

๏ ราตรีผ่องม่านฟ้า...........เหล่าบุปผามาสนอง

ดาวแขดุจแนบครอง.........เปล่งหล้าฟ้าหาเดียวดาย

หอมเจ้ามิต้องหมอง..........โปรยละอองล่องลอยหาย

ลมส่งเย็นมิคลาย.............แนบสู่ห้วงซึ้งในทรวง๚ะ๛

๏ บุปผาเผยยั่วเย้า...........มัณฑนา อวลเฮย

ราตรีหอมชวนหา.............อวลเนื้อ

ชมพูใฝ่แดงมา................ขาวก่อ  มวลแฮ

แขเปล่งหนุนสู่เอื้อ..........มุ่งเคล้าผ่านหทัยฯ

๏ ซ้ายแลขวามุ่งคว้า...........นวลนาง ดอมแฮ

พิศเพ่งยากจะวาง................กอบไว้

มัณฑนามิเจือจาง................คมเกี่ยว สู่นา

ดั่งมีดลงคลั่งไคล้................ฝากเนื้อใฝ่สงวนฯ

 ๏ บุณฑริกผันฝากเอื้อ.""...มุ่งชม แม่นา

อวลบุษบันหอมรม......".....ซ่านซึ้ง

ชมนาดใฝ่ให้ดม................สืบต่อ หวังแฮ

หอมสุดจากห้วงบึ้ง...........ใฝ่เคล้าสู่สนองฯ

 ๏รินอวลบ่มม่านฟ้า........ใคร่เชย ผกาแม่

แขส่องดาราเคย................ซ่านไว้

ใจจิตสุดยากเผย................คำกล่าว  จริงนา

หวังจะใฝ่ลูบไล้................จูบเจ้าคลอเคียงฯ

 ๏ อกเอ๋ยยากป่วนแล้ว........เลือกหา จริงเอย

หลายหลากกลิ่นนำมา.........สู่ไว้

อวลอบยิ่งนำพา.................สานต่อ  ผกานา

เพียงนั่งหวังเชยได้............ค่ำนี้ดั่งสรวง  ๚ะ๛         

                  ๐ แก้วประเสริฐ. ๐

[/b]